Elke dag Spanje

Een blog van Hasta Pronto met leuke en interessante weetjes over het schitterende binnenland van Spanje. Zo proef je elke dag de unieke Spaanse cultuur, en beleef je het authentieke Spanje.

Klik hierboven op ´abonneer op blog updates´ en je hoeft geen dag van je geliefde Spanje te missen. Het nieuwe artikel verschijnt dan automatisch in je inbox. Ik zou het heel leuk vinden wanneer jullie na het lezen van een artikel een reactie achterlaten. Gracias y ¡Hasta Pronto!

De transhumancia, een unieke levensstijl binnen de Spaanse cultuur

Een nomadische herder die zijn vee door weer en wind van zomer- naar winterweide leidtAlles wat maar enigszins met de binnenland van Spanje te maken heeft fascineert me. Het land bezit zo'n rijke cultuur, de natuur is er nog ongerept, en bovendien zijn de bewoners geweldig gastvrij. Het blijft jammer dat de meeste mensen tijdens hun vakantie toch het liefst aan de kust blijven hangen, terwijl er tientallen kilometers landinwaarts zóveel moois te ontdekken valt.

Toen ik een tijd geleden een artikel over de transhumancia onder ogen kreeg besloot ik jullie, als liefhebber van Spanje, kennis te laten maken met deze eeuwenoude traditie. En daarmee tegelijkertijd een stukje van deze unieke levensstijl en Spaanse cultuur, waar de bewoners enorm trots op zijn, over te brengen.

Aan het begin van de zomer, wanneer men in verschillende regio's van Spanje last begint te krijgen van droogte, start het verweiden van de dieren. De herders leiden hun schapen, runderen en paarden honderden kilometers door de meer vochtige, bergachtige regio's, naar de vruchtbare streken in het uiterste noorden van het land.De lange tocht door het ruige landschap op zoek naar een groene weide voor het vee

Dit verhaal portretteert het keiharde leven van nomadische herders, die tot het begin van de twintigste eeuw weer en wind trotseerden, om hun kuddes van de hoog in de bergen gelegen zomerweide, naar de lager gelegen dorpen in de omgeving van de kust te begeleiden. Daar bracht men in kleine huizen met rieten daken, de zogenaamde brañas, de milde winter door. Wachtend op de volgende lente. Op het moment dat de pas geboren kalveren groot genoeg waren om een flink eind te lopen, begon de wandeling door het steeds groener wordende landschap opnieuw. Terug omhoog de bergen in.

Onderweg verbleven de families in seizoensgebonden nederzettingen, die speciaal waren gebouwd voor deze tocht. Piepkleine primitieve behuizingen, majadas genaamd, waarin als enige luxe een soort haard te vinden was. Op dit vuur kon men een eenvoudige maaltijd bereiden, en op hetzelfde moment werd hiermee ook de ruimte lekker verwarmd. De melk en daaraan gerelateerde producten, vormden het grootste deel van de voeding van deze altijd rondtrekkende groep, die onder de bevolking Vaqueiros genoemd werd.

Kleine behuizing voor de herders in de omgeving van de kustOmdat het echte vrijbuiters waren werden ze meestal argwanend bekeken. Ze hoorden eigenlijk nergens bij, en brachten bijna de hele zomer door met hun eigen groep. Alleen tijdens het verblijf aan de kust ontmoetten ze andere nomaden. Dan was er tijd voor het uitwisselen van informatie en het onderlinge arrangeren van een huwelijk.

De route werd overigens niet alleen ondernomen om de dieren te laten grazen op de meest vruchtbare plekken. Maar de begrazing was, en is nog steeds heel belangrijk voor het behoud van de ecosystemen, om overbegrazing van natuurgebieden tegen te gaan, en als preventie tegen bosbranden.

Het netwerk van paden waarover deze verhuizing van het vee vroeger plaatsvond bedraagt zo'n 120.000 kilometer, en koppelt bijna alle Spaanse provincies aan elkaar. Sommige van deze wegen worden overigens nog steeds gebruikt.

Niet alle Vaqueiros reisden het hele jaar rond. Er waren er namelijk ook die hun schapen of koeien in een afgebakend stuk grasland, op slechts een paar uur van huis, lieten grazen. Zo konden de herders na de dagelijkse verzorging van de dieren 's avonds gewoon naar hun eigen woning. Dit gebeurde afhankelijk van de weersomstandigheden, meestal tijdens de herfst en het voorjaar. Want ook dit vee werd in de zomer verplaatst naar de hoger gelegen gebieden.

Begrazing was en is nog steeds heel belangrijk voor het behoud van de ecosystemen en als preventie tegen bosbrandenVandaag de dag vindt de traditie van de transhumancia nog steeds plaats. Al heeft het niet meer de charme van vroeger, omdat het meer en meer op een moderne, gemechaniseerde manier gebeurt.

Lijkt het je leuk om na het lezen van dit artikel ook eens een stukje van deze unieke cultuur te proeven, dan moet je eind oktober in Madrid zijn. Eenmaal per jaar doorkruisen grote kuddes met schapen samen met hun Vaqueiros het centrum van de hoofdstad van Spanje tijdens la Fiesta de transhumancia. Ondanks dat het slechts een symbolische daad is, blijkt het een belangrijk festival om dit eeuwenoude gebruik in ere te houden.

Maar ga je voor het echte werk, dan zijn er verschillende mogelijkheden in het noorden van het land, om in gezelschap van een gids paden te bewandelen die de Vaqueiros samen met hun families en vee sinds mensenheugenis gebruikten. Dit is een unieke kans om het zwervende bestaan van een herder te ervaren. De routes brengen je langs kleine authentieke dorpjes en door schitterende, ongerepte landschappen. Ook zijn er verspreid over het land verschillende musea met het thema transhumancia. Het is zeker de moeite waard om deze tijdens je verblijf in Spanje te bezoeken.

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft

Laat uw reactie achter

Gast
Gast zaterdag, 25 november 2017
Hasta Pronto © 2011 - 2016